خیلی وقتا از دست  خودم و این عشق لعنتی خسته میشم ، از دست خودم عصبانی میشم که چطوری اراده ام رو در مقابل این عشق از دست میدم حتی…

 

هر روز تو مسیر برگشت به خونه به خودم قول میدم قسم میخورم که دیگه از امروز طرفش نمیرم ، کاری به کارش ندارم باهاش حرف نمیزنم بهش دست نمیزنم ، در آغوشم نمیکشمش باید از عشقش حذر کنم . به خودم قول میدم که دنیامو از دنیاش جدا کنم و به زندگیم ادامه بدم.

 

اما باز هم همین که میرسم خونه و درو باز میکنم چشمم بهش نیفتاده همه قول و قرارام یادم میره قبل هر چیز میرم طرفش نوازشش میکنم قربون صدقه اش میرم دکمه اش و باز میکنم و به آغوش میکشمش و زمان و مکان رو فراموش میکنم ، ساعت ها بدون توجه به دنیا و مافیه عشق میورزم بهش و ازش دل نمیکنم

 

 

دوستت دارم لپتاپ نازنینم که دنیای تو این روزها دنیای من شده

 

حذر از عشق ندانم نتوانم اسمایلی یه معتاد 90% آقا این کلینیک کمک به معتادان دنیای مدرن هنوز ساخته نشده آیا؟؟؟